
Wtorek, 17 listopada, Fabryka Norblina, poranny networking na Figma Maker Collective. Papierowe wizytówki są strasznie oldskulowe. Wolę pokazać kawałek rzemiosła.
Szybki skan zamiast papieru
Pokazuję telefon z kodem QR, dwa razy tap na drugim ekranie: przeglądarka otwiera link. Kamera celuje w mój telefon, moja wizytówka przechodzi z jednego ekranu na drugi, warstwa po warstwie, jak rozkładany plik z Figmy. Na docelowym ląduje jako cały ekran, z przyciskiem do LinkedIn i do zapisu vcard. U mnie karta przeładowuje się dla następnej osoby, każda może podać wizytówkę dalej.

Pod spodem są trzy sprytne sztuczki, w sam raz na small talk w przerwie na kawę.
Sztuczka pierwsza: znacznik dla aparatu
Na moim ekranie, w rogu karty, jest mały czarno-biały kwadrat. To znacznik, kuzyn kodu QR, tylko prostszy: kamera rozpoznaje go szybko nawet pod kątem. Kiedy telefon gościa go znajdzie, zna położenie czterech rogów. A z czterech rogów da się policzyć wszystko: z jakiej odległości patrzy, pod jakim kątem i jak trzyma telefon. To ta sama geometria, dzięki której aplikacje do skanowania dokumentów prostują krzywo sfotografowaną kartkę.

Sztuczka druga: synchronizacja telefonów
Kiedy jakiś element wizualnej układanki odrywa się od mojego ekranu, w tej samej chwili musi pojawić się u osoby skanującej. Kłopot w tym, że zegary dwóch telefonów nie chodzą równo. Różnią się o dziesiątki albo setki milisekund, a oko łapie rozjazd już od kilkudziesięciu. Opóźnienia i brak synchronizacji mogą więc spowodować, że animacje się miną.
Rozwiązanie jest starsze niż smartfony. Oba telefony łączą się z małym „pokojem” w chmurze i każdy kilka razy pyta go: „która godzina?”. Mierzy, ile trwała odpowiedź w obie strony, i zakłada, że połowa tego czasu to droga w jedną stronę. Potem już łatwo policzyć różnicę pomiędzy zegarem na telefonie, a serwerem. Serwer zgłasza: „zaczynamy o 12:00:03,250 mojego czasu”, a każdy telefon przelicza to na swój zegar. W testach zegary dwóch telefonów zgadzały się co do jednej milisekundy.

Sztuczka trzecia: ekran rysowany dla cudzego oka
W jednej z wersji animacji mój ekran udaje okno do głębokiej skrzynki schowanej w telefonie. Iluzja działa tylko dla osoby, która patrzy przez kamerę. Telefon gościa około 30 razy na sekundę wysyła mi, gdzie jest jego kamera, a mój ekran rysuje skrzynkę dokładnie z tego punktu widzenia. Przez obiektyw widać więc prawdziwe piksele i prawdziwe odbicia w szkle, a nie nakładkę.

Jak zrealizowałem ten projekt
Kod napisały agenty AI, ja starałem się zapanować nad kierunkiem ich działania, oceniałem wyniki, na koniec wybrałem wersję produkcyjną. Jeden model w długich, samodzielnych przebiegach budował animacje. Drugi agent zrobił resztę: rozpoznawanie ekranu, pokój z zegarem, stronę i wdrożenie.
Pięć wersji
Wersja 1. Warstwy zjeżdżają z ekranu. Warstwy mojej karty odjeżdżają w bok, a w kamerze rozmówcy wiszą nad telefonem jak rozłożony plik, z podpisami i wymiarami. Agent pracował godzinę i czterdzieści minut. Na koniec sam napisał w raporcie, co nie działa: przez 0,9 sekundy ta sama warstwa była widoczna dwa razy, jeszcze na moim ekranie i już w powietrzu.

→ Zobacz na żywo: hretheum.com/k/host/?fx=v1 · kod i raport agenta: effects/peel-v1
Wersja 2. Jedna warstwa w jednym miejscu. Tę listę wziąłem prawie słowo w słowo jako brief drugiego przebiegu. Warstwa przestała odjeżdżać: unosi się i znika z mojego ekranu w ćwierć sekundy, dokładnie wtedy, gdy u rozmówcy odrywa się od szkła.

→ Zobacz na żywo: hretheum.com/k/host/?fx=v2 · kod i raport agenta: effects/peel-v2

Wersja 3. Telefon jest pusty w środku. Tu poprosiłem o coś „odjechanego kompletnie” i dostałem skrzynkę z trzeciej sztuczki. Pod kątem działa najlepiej. Patrząc na wprost i na ciemnej karcie, jak moja, skrzynka robi się płaska i ciemna.

→ Zobacz na żywo: hretheum.com/k/host/?fx=v3 · kod i raport agenta: effects/window
Wersja 4. Plik rozlewa się po pokoju. Warstwy rosną do rozmiaru stołu, tło rozwija się w ścianę za moim telefonem, a czerwona linia pokazuje prawdziwą odległość między telefonami, policzoną z obrazu kamery. Najciekawszy błąd żył tylko w środku ruchu: przy odbudowie tło na sekundę przykrywało warstwy, które już wylądowały. Testy pilnowały klatek końcowych, więc znalazło go dopiero oglądanie paska klatek ze środka animacji.



→ Zobacz na żywo: hretheum.com/k/host/?fx=v4 · kod i raport agenta: effects/spill
Wersja 5. Telefon gościa ma grawitację. Na moim ekranie karta wygina się w stronę obiektywu rozmówcy jak światło wokół masy. Warstwy rozciągają się we wstęgi z własnych pikseli i wypływają przez szybę, a litery wciąż da się przeczytać. U gościa wlewają się od dołu i napełniają ekran jak szklankę, aż powierzchnia się uspokoi. Kiedy zobaczyłem ją pierwszy raz, napisałem tylko: „v5 to jest to”. Została domyślną wersją na event.


→ Zobacz na żywo: hretheum.com/k/host/?fx=v5 · kod i raport agenta: effects/blackhole
Jeśli projektujesz i czasami promptujesz ;]
Pięć rzeczy, które zadziałały:
- Najpierw kontrakt, potem efekt. Zanim poprosisz o animację, spisz to, co spisałbyś w handoffie: wejście, wyjście, czas, zakazy. Efekt możesz potem wymieniać pięć razy, a reszta stoi.
- Poproś o raport i zrób z niego następny brief. Każdy przebieg kończył się raportem: co agent sprawdził, czego nie sprawdził, co nie działa. Najlepszym briefem drugiej wersji była lista błędów pierwszej, spisana przez tego, kto je zrobił.
- Zielony test nie znaczy „działa”. Zapytaj, co dokładnie test mierzy. Średnia ukryła piksel, który różnił się o 72 poziomy. Najgorszy przypadek mówi więcej niż średnia.
- Patrz na środek ruchu. Pierwsza i ostatnia klatka mogą być idealne, a w środku coś przykryje coś na sekundę. Poproś o pasek klatek z całej animacji, nie tylko o efekt końcowy.
- Każda wersja obok poprzedniej. Żadna wersja nie nadpisywała wcześniejszej, każda miała osobny katalog. Dzięki temu porównywałem je obok siebie, a nie z pamięci.
Czego agent nie widział
Żadnej z pięciu wersji agent nie widział na prawdziwym telefonie. Wszystkie testy chodziły na Macu, a „kamerą” gościa było nagranie mojego ekranu podane przeglądarce jako sztuczna kamera.
Weź kod i zrób swoją
Kod jest otwarty: github.com/hretheum/layercard. Jest w nim wszystkie pięć animacji, każda z briefem i raportem agenta. Żeby zrobić własną kartę, nie musisz ruszać kodu: eksportujesz warstwy z Figmy (każda warstwa to osobna ramka), wpisujesz je do jednego pliku z opisem karty, wybierasz jedną z pięciu animacji i stawiasz całość pod własną domeną. Moich danych w repo nie ma. Jest za to fikcyjna karta przykładowa z siedmioma warstwami.