Eryk Orłowski · hretheumhretheum.com/pl/questions/lead-my-team
Pytanie P1 z 8
Wszystkie pytania1Czy poprowadzi mój zespół?
Kieruje zespołami projektowymi od 2006 roku. W ING Banku Śląskim zbudował od zera chapter UX i sam zrekrutował cały zespół: 15 projektantów w 6–9 squadach, prowadzonych przez 5,5 roku. W Sportradarze przestawił swój zespół z pracy głównie nad UI na pełny warsztat UX i UI, z badaniami z traderami i udziałem w discovery. Dziś w Efigence kieruje zespołem około 10 osób w 3 zespołach, z których każdy ma własną osobę liderską.źródło źródła: om-01, ing-02, ing-03, ing-19, sr-13, sr-15, ef-01
Dowody
Chapter urósł od zera do 15 projektantów, pracujących w 6–9 squadach.”
Kieruję zespołem około 10 osób w 3 zespołach, z których każdy ma własną osobę liderską.”
Cały zespół chapteru zrekrutowałem sam.”
Po pierwsze, regularnie rozmawiam z ludźmi jeden na jeden i reaguję już na pierwsze sygnały. […]Po pierwsze, regularnie rozmawiam z ludźmi jeden na jeden i reaguję już na pierwsze sygnały. Wypalenie rzadko przychodzi bez ostrzeżenia; zwykle widać je w drobiazgach na kilka tygodni wcześniej. Po drugie, chronię zespół przed chaosem priorytetów z zewnątrz. Projektanci wypalają się nie tyle przez trudne problemy, ile przez priorytety, które zmieniają się co tydzień, a filtrowanie tego to duża część mojej pracy. Po trzecie, planuję obciążenie na danych, z rezerwą, żeby zespół nie pracował cały czas na sto procent. Zespół, który jest zawsze pełny, nie ma miejsca ani na odpoczynek, ani na rozwój.”
Zmieniłem specyfikację pracy projektantów w zespole: z głównie UI designerów na pełny warsztat UX i UI.”
W Deloitte Digital CE zbudowałem i prowadziłem zespół UX, realizujący projekty dla klientów z Wielkiej Brytanii i Szwajcarii.”
Projektuję produkty cyfrowe od 2003 roku, a zespołami projektowymi kieruję od 2006.”
W Efigence kieruję zespołem projektowym i wprowadzam do jego pracy narzędzia AI.”
W latach 2007–2009 byłem managing directorem i współwłaścicielem K2 Internet (komitywa.com), kierując zespołem specjalistów od użyteczności i UX.”
W MRM Worldwide jako UX Director zarządzałem zespołem i pełnym cyklem projektowania zorientowanego na użytkownika.”
W K2 Internet kierowałem zespołem liczącym do 5 osób.”
W MRM Worldwide zarządzałem zespołem liczącym do 5 osób.”
Prowadziłem chapter przez 5,5 roku.”
Kierowałem zespołem projektantów w tribe Odds, który projektował narzędzia dla traderów wewnętrznych.”
Mój zespół to 2 seniorów i 1 junior zmieniający kwalifikacje z QA na UX designera.”
Udało mi się rozszerzyć kwalifikacje moich ludzi w kierunku pełnego warsztatu UX i UI.”
Warsztat zespołu poszerzałem przez badania z traderami, warsztaty, mentoring, zmianę zakresu zadań w projektach i udział w discovery.”
Przestawiłem nastawienie zespołu na ownership procesu od discovery po warsztaty w zespołach produktowych, w pracy międzyfunkcyjnej z produktowcami, analitykami, architektami, inżynierami i użytkownikami końcowymi.”
Komplement, który w ostatnich pięciu latach słyszałem najczęściej, i to kilka razy, wcale nie dotyczył moich umiejętności. […]Komplement, który w ostatnich pięciu latach słyszałem najczęściej, i to kilka razy, wcale nie dotyczył moich umiejętności. Ludzie mówili, że lubią ze mną pracować. Mówiły to osoby na tym samym poziomie i osoby z moich zespołów. Za każdym razem mnie to zaskakuje. Jedyne sensowne wytłumaczenie, jakie mam, jest takie, że to działa w obie strony: dbam o ludzi, z którymi pracuję, a oni w końcu dbają o mnie. Karma wraca.”
Każda rozmowa, która kończy się rozstaniem z kimś. […]Każda rozmowa, która kończy się rozstaniem z kimś. Nawet jeśli to ewidentnie z winy tej osoby i nawet po programie naprawczym, który nie zadziałał, to wciąż najtrudniejsza rozmowa, jaką prowadzi menedżer. W całej karierze miałem dwie albo trzy takie rozmowy. Nie chcę się do nich przyzwyczajać i uważam, że w dniu, w którym menedżerowi przychodzą łatwo, powinien przestać zarządzać ludźmi.”
Tak, dwa albo trzy razy w całej karierze, za każdym razem po programie naprawczym, który nie zadziałał. […]Tak, dwa albo trzy razy w całej karierze, za każdym razem po programie naprawczym, który nie zadziałał. Zawsze robię to twarzą w twarz. Mówię krótko i nie owijam komunikatu w tyle waty, że osoba musi zgadywać, co się dzieje, bo to tylko przedłuża sprawę, choć ma uchodzić za życzliwość. Bezpośredniość i szacunek się nie wykluczają. Ta osoba zasługuje na jasną odpowiedź i na rozmowę, w której traktuje się ją jak dorosłego człowieka.”
Zaczynam od szukania przyczyny. […]Zaczynam od szukania przyczyny. Z mojego doświadczenia to, co wygląda na toksyczną osobę, często jest osobą sfrustrowaną: kimś, kto widzi problemy, których nikt nie naprawia, dźwiga więcej niż inni albo czuje, że nikt nie ufa jego ocenie. Mocni projektanci reagują na to głośno. Zanim więc potraktuję to jako problem z charakterem, siadam z tą osobą i sprawdzam, co za tym stoi. Dość często jest coś konkretnego, co mogę zmienić, a kiedy to naprawię, zmienia się też zachowanie. Talent zostaje, a zespół zyskuje spokojniejszego kolegę.”
Nie zostawiam tego zespołowi do rozwiązania samemu. […]Nie zostawiam tego zespołowi do rozwiązania samemu. Kiedy wszystko jest pilne, prawdziwy problem polega zwykle na tym, że kilka osób naraz prosi o różne rzeczy, a projektanci, zamiast projektować, negocjują priorytety. Dlatego kolejność ustalam z produktem, a zespół dostaje jedną listę, z jednego miejsca, bez sprzecznych próśb z boku. Jeśli ktoś chce przeskoczyć kolejkę, ta rozmowa odbywa się ze mną i z liderem produktu. Projektant, który wykonuje pracę, nie musi w niej uczestniczyć.”
Myślę, że powiedziałby, że powinienem więcej delegować, i miałby rację. […]Myślę, że powiedziałby, że powinienem więcej delegować, i miałby rację. To ta sama słabość, którą sam bym wskazał: kiedy coś jest ważne, mam skłonność wziąć to i zrobić, bo wiem jak. Zadanie jest zrobione, ale zespół ma mniej miejsca na rozwój. Pracuję nad tym i wolę, żeby przełożony zwrócił mi na to uwagę wcześnie, niż patrzył, jak staję się wąskim gardłem.”
Mam w tej sprawie twardą zasadę: nie opowiadam publicznie historii, w których ktoś mógłby rozpoznać siebie w negatywnym świetle. […]Mam w tej sprawie twardą zasadę: nie opowiadam publicznie historii, w których ktoś mógłby rozpoznać siebie w negatywnym świetle. Tu tym bardziej, bo przy nietrafionej rekrutacji błąd często leży po mojej stronie. Mogłem źle ocenić rolę, dopasowanie albo to, czego ta osoba potrzebowała, żeby odnieść sukces. Chętnie opowiem, czego nauczyłem się o rekrutacji, a w bezpośredniej rozmowie mogę wejść w szczegóły, nikogo przy tym nie wystawiając.”
Nie odpowiedziałbym bez spojrzenia na zespół, bo każda z tych osób rozwiązuje inny problem. […]Nie odpowiedziałbym bez spojrzenia na zespół, bo każda z tych osób rozwiązuje inny problem. Sprawdziłbym, gdzie jest wąskie gardło. Jeśli decyzje zapadają na zgadywaniu, bo nikt nie ma czasu rozmawiać z użytkownikami, to researcher. Jeśli projektanci spędzają dni na narzędziach, przekazaniach i procesach zamiast na projektowaniu, to design ops. Jeśli praca idzie, ale jakość nie dorasta albo juniorzy nie mają się od kogo uczyć, to senior. Najgorszy wybór to ten z przyzwyczajenia, czyli zatrudnienie kogoś na to samo stanowisko co ostatnio.”
Granica
Biorę za dużo na siebie, zamiast delegować. […]Biorę za dużo na siebie, zamiast delegować. Kiedy coś jest ważne i wiem, jak to zrobić, najszybsza droga zawsze wygląda na zrobienie tego samemu, i przy pojedynczym zadaniu często tak jest. Na dłuższą metę to się nie opłaca: staję się wąskim gardłem, a ludzie w zespole nie dostają szansy, żeby dorosnąć do pracy, którą trzymam przy sobie. Nauczyłem się łapać moment, w którym po coś sięgam, i pytać, czy to naprawdę muszę być ja, czy po prostu jestem dziś w tym szybszy. Najczęściej uczciwa odpowiedź to ta druga.”
E-mail: [email protected] (kt-01) · LinkedIn: linkedin.com/in/eofek (kt-02)